8-daagse vakantie Lapland - Taivalkoski - Hotel Herkko via Voigt Travel

Dag 1 / 08-02-09

Het is 02.00 uur als ik de wekker hoor gaan. Even denk ik dat de wekker in de war is, maar als snel dringt het tot me door dat we vandaag op vakantie naar Lapland gaan!!
Snel een ham/kaas croissantje gegeten, en de handbagage ingepakt. Om 02.45 zitten we in de auto opweg naar een vakantie welke we al 12 maanden geleden geboekt hebben. Via de reisorganisatie Voigt Travel kunnen we gratis op Schiphol parkeren.
Als we de auto geparkeerd hebben, kunnen we direct de bus in met de koffers. Het inchecken gaat snel. De 2 uren wachttijd daarna niet. Maar ook dit keer hebben we een leuk tijdschrift aangeschaft, dus vermaken wij ons wel. Als we net bij de Gate zitten zien we de piloot aankomen. Wat een “toeval” het is Andrew, de zoon van onze directeur.

Dit keer geen polderbaan, dus we zitten al snel in de lucht. Dan komt de Purser naar ons toe en verteld ons dat we even in de cockpit mogen kijken. Dat is natuurlijk wel heel erg leuk. We zitten dan al boven de wolken, dus veel te zien door de raampjes is er niet, maar wat ongelofelijk veel knopjes zie ik daar. Na een aantal foto’s genomen te hebben en een gezellig verhaal, gaan we weer terug naar onze zitplaatsen. Een half uur eerder dan gepland landen we om 10.45 (lokale tijd) op de luchthaven in ‘Kuusamo’. Als we uitstappen, hangt Andrew uit het raampje van het vliegtuig en maakt nog wat foto’s van ons. Ook wij maken graag nog wat foto’s van hem als hij door de Purser bekogeld wordt door een sneeuwbal.
Je voelt meteen een frisse wind. Het is nu –16 graden.

Als we de koffers allebei hebben lopen we naar buiten. Daar staat de bus naar Taivalkoski al op ons te wachten. Ik zie ineens een mega grote sneeuwpop staan aan de achterkant van de luchthaven. Daar moet ook even een foto van gemaakt worden. Na een uur in de bus gezeten te hebben komen we aan bij hotel ‘Herkko’. Daar zien we direct Claudia achter de balie. (haar hebben we een maand geleden op de vakantiebeurs ontmoet)
Claudia woonde tot 3 jaar geleden in Nederland, maar is uiteindelijk ‘verliefd’ geworden op Fins Lapland. Van haar krijgen we de sleutel van onze kamer. De kamer is erg netjes en heeft een prachtig uitzicht over de witte wonder wereld.

Na de lunch (wat bestaat uit kip en aardappels) krijgen we van Claudia de planning voor de komende dagen te horen. Ook maken we kennis met onze gids voor de excursies: ‘Jarno’. Hij spreekt redelijk goed Engels met een Fins accent.
Dan kunnen we het niet laten om direct de net gevallen sneeuw in te duiken. We lopen een stukje de natuur in, en al snel belanden we tot onze knieën in de sneeuw. Wat een lol kan je dan hebben samen!

Na een lekker diner gaan we al vrij snel naar bed, om nog wat bij te slapen voordat we morgen aan onze eerst excursie gaan beginnen: Sneeuwscooter safari van ca. 60 km.

Dag 2 / 09-02-09

We schrikken allebei om 8.00 uur wakker. Uitgerust beginnen we als eerst aan ons ontbijt. Dan trekken we onze thermo-kleding aan en nog een laag daaroverheen.
We verzamelen om 10.00 in de pub van het hotel. Iedereen heeft een thermopak aan, die we de hele week in bruikleen hebben voor de excursies. Wel wat warm nu binnen met zo’n pak aan. Maar voor buiten is het heerlijk! We lopen met Jarno naar de kelder waar we allemaal een goed passende helm krijgen.
Blijkt dat ik toch niet zo’n groot hoofd heb, als dat ik dacht. De kleinste helm is eigenlijk zelfs iets te groot, maar dat is geen probleem. Ook krijgen we een binnen-mutsje voor onder de helm. We lijken wel overvallers met die mutsjes op.
Buiten aangekomen krijgen we uitleg over hoe de scooter werkt. Met je rechterduim geef je gas, en met je linker hand kan je remmen. (er is dus maar 1 rem) Oke, daar gaan we. Wel wat spannend, want we hoorden dat zo’n scooter 8.000 euro kost. Ze zijn trouwens net nieuw. (van december)
Martijn gaat als eerste achter het stuur. In het begin is het even wennen. Zeker als we na 10 meter al tussen 2 bomen doormoeten wat net aan past. Daar gaat het al mis met 1 koppel.
We zijn in totaal met 4 koppels. Rosita en Marjo zijn met de neus van de scooter in de sneeuw beland en kunnen er zelf niet meer uitkomen. Al snel heeft Jarno door dat we 1 koppel missen en gaat hij met zijn sneeuwscooter terug om te kijken wat er aan de hand is.
We rijden door besneeuwde bossen met allemaal heuveltjes. Lastig om de scooter onder controle te houden met al die hobbeltjes, maar na een tijdje krijgt Martijn er steed meer feeling in. Dan stoppen we op een groot meer voor wat foto’s. Jarno laat zijn 20-jaar ervaring even aan ons zien door wat te stunten. Een mooi gezicht!

Na een tijdje krijgt iedereen de scooter steeds meer onder controle en dat is te merken. Het gas wordt af en toe flink open gezet. Over de meren rijdt Martijn zo’n 60 km/uur en op smalle wegen tussen de bossen zo’n 40 km/uur. Als we over een hobbel gaan, wordt ik bijna gelanceerd. Wel lekker is dat ik achterop mijn eigen handgrepen heb, met verwarming erin. Koude handen hebben we echt niet!
Na ongeveer 30 km gereden te hebben, komen we aan bij een kota (hut) voor onze lunch. We zetten de scooters netjes naast elkaar, want Jarno wil een foto maken voor de vernieuwde website. Dan moet er hout gehakt worden voor een vuurtje en gaan Henk en Carla opzoek naar water voor de thee. Als we lekker warm in de kota zitten krijgen we 2 broodjes met ham en kaas erop. Deze prikken we aan een lange stok en roosteren het boven het vuur. Ook heeft hij warme limonade bij zich. Na de broodjes krijgen we nog een worst die we ook boven het vuur verwarmen. En dan de bekende ‘blackpot koffie’.
Het toilet is ook even wennen, want meer dan een houten hokje met een gat erin is het ook niet. Ook wel vrij frisjes met je thermopak op je hielen. Snel maar weer opwarmen bij het vuurtje. Het valt trouwens erg mee met de kou. Het is vandaag zo’n –7 graden met een klein zonnetje. Als we weer verder gaan, ga ik achter het stuur. We rijden nu direct achter Jarno aan. Ik laat me natuurlijk niet kennen als vrouw, dus al snel rijd ook ik zo’n 60 km/uur. Het nadeel voor mij is dat de gashendel vrij ver van de handgreep zit, waardoor ik snel last krijg van mijn duim. Ik heb gewoon te kleine handen is de conclusie! Na een aantal kilometer wissel ik weer om met Martijn. Het pad wordt dan ook steeds moeilijker te berijden. Maar Martijn heeft alweer snel de smaak te pakken en probeerd Jarno bij te houden. Dan komen we op een hoogte van 267 meter. Wat een uitzicht!!

Na nog een aantal keer gestopt te zijn om foto’s te maken, komen we rond 4 uur aan bij een benzinepomp van Shell. Iedere sneeuwscooter moet even volgetankt worden. Een leuk gezicht, al die scooters tussen de auto’s. We genieten nog even van de laatste honderd meter, waarna we bij het hotel aankomen.

Moe maar voldaan stappen we af en praten we nog even na met Jarno over deze fantastische dag. Jarno vind dat deze dag in zijn top-3 behoort, omdat hij zelf ook lekker heeft kunnen racen. (wij kwamen er vanzelf wel achteraan) Ook hebben we onderweg verschillende weersomstandigheden gehad zoals een sneeuwstorm, zon en er lag al een dikke pak verse sneeuw. Dan slenteren we allemaal richting onze kamers om even op te frissen. Martijn gaat douchen en ik besluit om even in de sauna te gaan. In de sauna kom ik Marjo en Carla tegen, waar ik nog even de dag mee heb besproken. Na flink wat zweet en een koude douche is het tijd om te gaan eten. We schuiven aan bij de andere groep Nederlanders, om zo hun verhalen van deze dag te horen. Zij zijn op trainingsdag geweest met de husky’s.

Om 8 uur vraagt Claudia of we allemaal naar de ‘Pub’ willen gaan voor de Lapse avond. Hier verteld Claudia alles over Fins Lapland en vooral over Taivalkoski. Erg interessant is dit. Ook krijgen we een echt Fins ‘teer-drankje’. Het proeft ook naar verbrand hout. (erg apart dus) We zitten als groep gezellig bij elkaar, maar als snel zit de één na de ander te gapen. Het is tijd voor ons bedje, want van zo’n actieve dag wordt je best wel moe. Om 11 uur liggen we in bed. Als ik mijn ogen dicht doe, lijkt het alsof ik nog achterop die sneeuwscooter zit, zo’n gevoel krijg ik.

Dag 3 / 10-02-09

We schuiven het gordijn opzij en zien het dikke pak sneeuw wat bij een temperatuur van -4 graden goed
intact is gebleven. Bij het ontbijt horen van de andere groep dat een aantal mensen het tot 4 uur 's nachts hebben uitgehouden met een fles drank. Nou die zullen vandaag niet veel ondernemen denk ik. Gelukkig hebben wij wat meer uurtjes slaap gehad, wat ook wel nodig is voor de excursie van vandaag: Trainingsdag met de husky’s!

Met een bus worden we naar de huskyfarm gebracht. Daar aangekomen krijgen we uitleg van Jussi over de manier van sturen op de slee, commando’s geven aan de honden en niet geheel onbelangrijk: wat te doen als de slede omvalt!! (vooral dat laatste zal erg nuttig zijn) Dan krijgen we een kaart met daarop 6 honden namen. Ook staat er op de kaart dat wij achteraan zullen staan. (dat betekend dat je de sterkste honden zal hebben)
Zelf moeten we de honden gaan halen uit hun hok en het tuig omdoen. Dan moet er nog gelet worden op de kleuren van de tuigen, omdat niet iedere hond even groot is, heb je verschillende kleuren. (deze kleuren staan onder de naam van de honden op je kaartje, dus dat moet goed gaan!) Voorin hebben we: Wing en Nansen, in het midden Ukko en Rusty en achteraan staan Jalmar en Justus. Op de kaart staan ook de woorden: stop = seis, Go = Mennáán, Good = Hyvá en No = Ei. Wel handig als de honden je ook nog kunnen verstaan natuurlijk. Ondertussen is het een oorverdovend kabaal, want de honden mogen gaan doen wat ze het liefste doen: RENNEN.

Als iedereen hun span vast heeft gemaakt aan de slede kunnen we vertrekken. Jusi gaat samen met zijn assistente Lotta voorop met de sneeuwscooter + aanhanger, waar het eten voor de lunch in zal zitten. Martijn gaat als eerste achterop de slee staan en ik ga lekker in de slee op een rendiervel zitten. Als Martijn het touw losmaakt van de paal, hoeft hij het commando voor ‘Go’ niet meer uit te spreken want we vliegen al vooruit. Wat een belevenis zeg!
Ik kan ondertussen lekker wat foto’s maken van de natuur en de honden, terwijl Martijn best wel even moet wennen om de slee recht de bocht door te krijgen. Buiten het gehijg van de honden om, is het doodstil. Jussi is met de sneeuwscooter namelijk al een heel stuk vooruit gereden. Goed over nagedacht dus. De honden weten toch de weg wel.
Als Martijn het gevoel heeft dat hij het allemaal wel onder controle heeft en een goed idee heeft om simpel de bocht door te komen, geven de honden wat meer ‘gas’ en vliegen we samen met slee en al uit de bocht! Het enige wat Martijn denkt is: de slee in ieder geval vast blijven houden, maar de honden stoppen direct, en kijken achterom met een blik die genoeg zegt -> domme mensen. Wat een lol kan je dan hebben he!

Nog geen 50 meter verder stoppen we voor de lunch. Volgens mij heeft niemand iets gezien, omdat we de achterste span zijn. Als we het tegen Lotta vertellen, moet ze er ook wel om lachen. Als Martijn op de rem blijft staan, zal Lotta de honden met het touw aan de boom vastmaken. Ondertussen is Jussi al druk bezig met een vuurtje. De rendiervellen die hij heeft meegenomen worden over de sneeuw gelegd, zodat we lekker bij het vuur kunnen zitten. Er hangt al snel een pan met tomatensoep boven het vuur en we krijgen weer de bekende worstjes en broodjes.

Erg goed worden we verzorgd. Wel grappig is dat de honden nu helemaal stil zijn. Ze weten gewoon dat het nu pauze is en dat we daarna weer verder gaan. Ja, Jussi heeft de honden erg goed opgevoed. Tijdens het eten verteld hij dat de husky’s vanaf een half jaar al worden voorgespannen om aan het idee te wennen. Voordat ze een grote tocht mogen afleggen moeten ze minimaal 3 jaar zijn. Na hun 10e jaar worden de honden gebruikt om de jonkies op te voeden. Ook verteld Jussi waarom er 50% echte husky’s zijn, en 50% mengeling. (wij herkennen bijvoorbeeld een beetje Herdershond, Retriever en Duitse staander) De reden hiervan is: de husky’s kunnen tot –50 graden rennen en de halfbloedjes tot –20 graden. De husky’s rennen maximaal 70 km en geven dan 150% terwijl de halfbloedjes ca. 100 km kunnen rennen, maar zij geven 80%.
Als we weer verder gaan, begint het luidkeelse geblaf weer, totdat de touwen los zijn en ze weer lekker kunnen rennen. We gaan nu over een groot meer, waar veel verse sneeuw ligt. De honden hebben het er maar zwaar mee. Nu sta ik achterop de slee en probeer ook af en toe wat mee te rennen met de honden, maar af en toe zak je zelf ook zo’n 40 cm weg in de sneeuw.
Dan komen we alweer snel bij de husky-farm aan en is het weer tijd om de honden terug in hun hokken te stoppen. Na nog een dikke knuffel met onze ‘maatjes’ lopen we nog even langs de puppy’s die ook net als alle andere honden gewoon de hele dag buiten verblijven. Na nog een reeks foto’s gaan we het huisje binnen van de farm, waar we nog wat te drinken krijgen. De chauffeur van het busje is alweer gearriveerd, dus wordt het nu toch echt tijd om weer terug te keren naar het hotel. Jeetje wat rijden die mensen hier hard over de besneeuwde wegen. Nou ja, ze zijn het gewend moeten we maar denken.

In het hotel aangekomen, snel een warme douche genomen en daarna aan tafel met z’n allen. Het buffet was eenvoudig maar wel lekker. Dan is het weer tijd voor ons bedje, de dagen vliegen tot nu toe wel voorbij met zo’n dagvullend programma.

Dag 4 / 11-02-09

Vaste tijd gaat de wekker weer om 8.00 uur. Nog even lekker warm blijven liggen, maar dan is het toch echt tijd voor het ontbijt. Brood met ham en kaas, eitje, yoghurt met musli en daarna koffie of thee met een koekje!

Terug in onze kamer trekken we weer een aantal lagen kleding over elkaar aan en staan om 10 uur klaar voor de sneeuwschoenwandeling van vandaag die we met Jarno gaan doen. Je merkt direct dat je met die ‘rackets’ in diepere sneeuw kunt lopen. Onderweg kunnen we veel foto’s maken. Het lopen gaat eigenlijk best wel goed. Na 5 minuten is het al zweten geblazen. Toch wat teveel lagen aangetrokken. Maar ja, we moeten af en toe ook zo steil omhoog klimmen, dat je het daar wel warm van krijgt! Het leuke hiervan is, dat we op plekken komen waar de sneeuw nog niet belopen is door andere mensen. Ook zien we soms sporen van eekhoorntjes in de sneeuw.
In het begin heeft Jarno gevraagd of we een makkelijke of moeilijke route wilden lopen, maar wij gaan natuurlijk met z’n allen voor de moeilijke route. Nou dat zullen we weten ook. Tussendoor krijgen we als we bij een legerbasis stoppen een lekkere beker met warme limonade en een chocolaatje. Jarno verteld ons ondertussen wat zijn ervaringen met het leger zijn. (In Finland is er namelijk nog de dienstplicht)

Dan lopen we weer verder.
De paden worden steeds moeilijker te belopen. Soms zak je zelf met deze speciale sneeuwschoenen zo’n 40cm diep in de sneeuw. Na een flink stuk geklommen te hebben komen we uit bij een prachtig uitzicht. Martijn vraagt aan Jarno of het in Lapland rond deze tijd van het jaar goed vissen is. Maar dit is helaas niet het geval. Je kunt hier wel ijsvissen, maar dan vang je alleen maar de wat kleinere vissoorten. (Baars) In de zomer kun je hier wel goed vissen. Dit wil Jarno ook gaan doen als excursie in de zomer met de hotelgasten. Om 13.00 uur zijn we terug bij het hotel voor de lunch. We spreken met Jarno af dat we om 14.30 weer verzamelen voor de 2 e barre tocht van de dag -> Langlaufen.

Iedereen is om die tijd keurig op de verzamelplek, waar we onze langlauf-ski’s en schoenen aangemeten krijgen. We lopen met z’n allen naar een plek waar we het makkelijkste kunnen beginnen. Alleen Henk en Carla hebben eerder op de langlauf-ski’s gestaan, maar de rest nog nooit, dus dat zal leuk worden. In zo’n speciale loipe beginnen we met vooruit komen. Dan krijgen we al na 100 meter de eerste afdaling. Oeps, dat ziet er vrij steil uit zeg!

Marjo vond het vanaf het begin al eng en besluit niet verder mee te gaan. Jarno verteld waar we op moeten letten en dan moeten we toch echt gaan.. Als Martijn veilig beneden aan is gekomen, ga ik het proberen zonder te vallen. Nou dat gaat best goed. En eigenlijk is het ook helemaal niet zo eng. Omhoog gaat een stuk lastiger. Met skieën heb je tenminste nog een lift die je naar boven brengt, maar bij langlaufen moet je het zelf doen. Een beetje onhandig lukt het ons toch om weer bovenaan de heuvel te komen. Na een half uur vraagt Jarno wie er terug wil naar het hotel en wie er nog zin heeft om door te gaan. Alleen Rosita gaat terug. Als we even later weer bij een afdaling staan, verteld Jarno doodleuk dat hier een bocht zit, waar hij vorige week bijna zijn enkel op had gebroken. Nou dat had hij natuurlijk beter na die bocht kunnen zeggen! Maar het gaat allemaal goed. Iedereen is nog heel.
De vermoeiheid begint bij iedereen nu zo langzamerhand op te komen. We stoppen wel regelmatig voor een kletspraatje. Oke, als laatste moeten we nog een steile heuvel op en dan kunnen we de latten onder ons vandaan halen. Als wij halverwege lopen te ploeteren om boven te komen, rent Jarno ons even voorbij omhoog. Kijk, zo moet het zegt hij dan.

Om half 5 komen we totaal vermoeid aan bij het hotel. Daar zien we Marjo en Rosita gezellig aan een wijntje! Blijkt dat Rosita de weg niet helemaal terug meer wist, dus zij is ook pas net terug. Ook vanavond zitten we gezellig met z’n allen aan de grote tafel te dineren. Martijn en ik bestellen dit keer een pizza. Eentje met rendiervlees voor Martijn en ikzelf neem er eentje met tonijn erop. Ze smaken allebei heerlijk. Na de pizza neemt Martijn nog een chocolade bavoir, maar ik houd het op een warme chocolademelk met koekjes. Dit kan je de hele dag door pakken. (wel netjes dus)
We praten nog een lange tijd met elkaar, waarna iedereen naar z’n kamer terugkeert voor een heerlijke nachtrust.

Dag 5 / 12-02-09

Vandaag even geen wekker hoeven zetten, want dit is de enige dag dat we geen excursie gaan doen. Bij het ontbijt zien we Carla aan een soort pannenkoekje zitten, welke wij natuurlijk ook even moeten proeven! Na weer wat koffie en thee gedronken te hebben gaan we naar onze kamer terug. We hebben van Claudia gehoord dat er in het dorpje Taivalkoski zelf een winkeltje wat vanaf 1883 onveranderd is. Daar gaan we met een sleetje naartoe.

Omdat hotel Herkko (waar wij zitten) vrij hoog op een berg ligt, is het leuk om op de slee naar beneden te glijden. Oei dat gaat best nog wel hard, en er lopen ook nog andere voetgangers dus Martijn die achterop staat (ik zit lekker lui voorop het stoeltje) moet wel wat bijremmen. Ondertussen komen we opvallend veel oudere mensen tegen met zo’n zelfde slee. Gebruiken ze zeker als een soort van rollator. (alleen lijkt het me best gevaarlijk als deze mensen de berg af gaan!) We komen nog een snel stromend water tegen, wat een prachtig gezicht geeft, dat water tussen de sneeuw.
Na ongeveer een half uurtje komen we aan in het winkeltje. De slee laten we gewoon buiten staan, want criminaliteit komt in Fins Lapland nog niet voor.
Als we binnen komen ruiken we direct de geur van snoep e.d. Er staan stoelen en tafels en je kunt er wat koffie of frisdrank nuttigen. Grappig is dat als wij daar zitten, komt er een wat ouder mannetje binnen, die de krant gaat lezen en daarna weer vertrekt.
Verder is het er erg stil. Na koffie gedronken te hebben met een soort van donut erbij, kopen we hier nog een aandenken voor thuis en beginnen we weer aan onze weg terug naar het hotel. Tja, die berg die we net simpel naar beneden gleden, moeten we nu dus omhoog met slee! 10 minuten langer dan we over de heenweg gedaan hadden komen we aan bij het hotel.
De lunch staat alweer klaar, dus we kunnen zo aanschuiven. Na de lunch binden we de rackets weer onder onze schoenen en gaan zelf nog even op pad.
Er is een route gemaakt, waarbij je de oranje strepen op de bomen kunt volgen zodat je de weg niet kwijtraakt. Het makkelijke is om over de paden te lopen waar al meerdere mensen overheen zijn gegaan, maar het leuke is om dit juist niet te doen en net naast dat pad te gaan lopen! Ondanks de rackets zakken we soms tot onze knieën in de sneeuw. Die stokken die je erbij hebt zijn dan toch wel handig. Na 3 kwartier komen we Henk en Carla tegen. Zij hebben ook de ‘oranje’ bomen gevolgt. Ze vertellen ons dat ze weer terug gaan, omdat ze de volgende ‘oranje’ boom niet meer zien en het nog wel weer een stuk terug is ook.

Wij besluiten om toch de ‘oranje’ boom te zoeken, even later heb ik hem gevonden. Deze boom staat namelijk ergens waar nog geen pad naartoe is gemaakt. (nu dus wel!)
Als Martijn en ik even een koekje nemen met wat te drinken besluiten ook wij om terug te keren richting hotel. Ondertussen komen we een dal tegen waar Martijn wel even doorheen loopt. Ik zie je aan de andere kant wel, zegt hij tegen mij. Ja naar beneden is niet zo moeilijk, maar als hij dan weer omhoog moet, heeft hij er niet aan gedacht dat dit best wel eens steiler kan zijn als dat hij denkt. Ik sta ondertussen al bijna 10 minuten te wachten en moet er wel een beetje om lachen. Dat zal hij niet zo snel nog eens doen. Helemaal buiten adem, maar het is hem toch gelukt. Na 3 kwartier komen we weer aan bij het hotel. We nemen een warme douche en doen nog even een kaartspel voordat we aan tafel schuiven voor het diner.
Zoals elke avond gaat iedereen weer optijd slapen.

Dag 6 / 13-02-09

Na het ontbijt met wat sterke verhalen van de andere groep over de husky-safari, pakken we uit de kelder een bivakmuts voor onderweg en een grote waterdichte rugzak om onze spullen in te doen voor de overnachting. Want vandaag is dag 1 van de husky-safari. Dan moeten we even bedenken wat we voor 1 nacht mee moeten nemen. Niet veel, want er is geen stromend water of electriciteit in de wildernishut. 2 zaklampen zijn dus wel handig om mee te nemen!

Om 09:45 staat iedereen al klaar om weg te gaan. Lekker optijd komen we daardoor ook aan bij de husky-farm. Omdat we al een trainingsdag gehad hebben met de husky’s, kunnen we direct vertrekken als we allemaal weer een nieuwe kaart met hondennamen hebben gekregen. Dit keer gaan we namelijk allemaal alleen met een span. Als ik mijn kaart krijg zie ik dat ik de voorste ben en dat ik de hond ‘Nelson’ heb. Nelson is echt een schatje, want hij zit elke keer te soezebollen als we stilstaan. Iedereen heeft daar met de training ook zo om moeten lachen. Verder heb ik ook nog Emma, Cosmo en Marwin. Alle mannen krijgen trouwens 5 honden.
De span van Martijn: Gandalf, Cheska, Quest, Gunner en Ukko. Hij staat achter mij met zijn span. Als we al onze ‘eigen’ honden vast hebben gemaakt aan de slee kunnen we vertrekken.
Wel even wennen zo zonder iemand extra op de slee. Maar het gaat wel een stuk makkelijker door de bochten. Er wordt vaak even gestopt en gewacht tot iedereen weer dicht bij elkaar zit.

Elke keer als je stilstaat beginnen de honden luidkeels te blaffen. Alleen mijn honden zijn stil.. Die vinden het allemaal wel best geloof ik en Nelson zit weer met zijn ogen dicht te wachten tot we weer verder gaan. Het is ook zo dat de voorste span de minst snelle honden heeft, want anders zou je te ver achter raken. Martijn moet hierdoor achter mij wel vaak bijremmen. Af en toe voel ik de voorste honden van Martijn heel dicht achter mij lopen. Ze zouden het liefste ervoorbij gaan. Martijn heeft Quest in het midden staan. Dit is een oud vrouwtje van 11 jaar, maar ze laat nog genoeg van zich horen en kan erg snel rennen.
Na een 20 minuten vraagt Jussi aan mij of Cosmo wel zijn best doet. Hoe lief ik hem ook vind, hij wordt toch geruild met Gunner van Martijn. Zo, dat scheelt wel. Nu gaan mijn honden iets sneller en heeft Martijn er eentje bij die niet erg hard rent.

Een paar minuten later hoor ik van Martijn dat we de achterste paar spannen kwijt zijn. Die zullen wel van de slee gevallen zijn is onze conclusie. Als ik Jussi en Lotta een eindje verder zie staan, geef ik dit even aan hun door. Jussi koppelt de aanhanger van zijn scooter af en rijd terug om te helpen waar nodig. Alleen Martijn, Annemarie en ik hebben het moeilijke stuk ‘overleefd’. Als iedereen weer terrecht is, horen we dat Marjo uit de bocht is gevlogen en de honden er vandoor zijn gegaan. Die honden zijn toen door het span van Rosita gerend, waardoor ook zij van de slee werd getrokken. Jan-Peter die voor hun rijd, heeft toen zo snel mogelijk zijn honden op een kunstige manier aan de dichtstbijzijnde boom vastgemaakt en is op de slee van Rosita gesprongen om de honden te laten stoppen. Een goede team-building dus. En gelukkig is de sneeuw zacht!
Jussi en Lotta hebben even later een mooi plekje gevonden voor de lunch. (het is al wel wat aan de late kant, maar dat komt doordat het beter voor de honden is om 2/3 van de tocht voor de lunch te moeten rennen) Lotta helpt ons weer om de honden vast te maken en Jussi heeft alweer een mooi vuurtje gemaakt. Er worden nog de nodige foto’s genomen van deze lieve honden.
Vandaag krijgen we weer als eerste een kopje warme limonade, waarna de broodjes, de worstjes en de uiensoep volgen. Als laatste nog een warme kop koffie of thee met een lekker stukje chocolade. (met mint en drop erdoorheen)

We genieten echt van de natuur en ook het onder controle houden van de slee in de bochten gaat al heel soepel. Het enige is wel, dat je af en toe wat ruikt, als de honden een grote boodschap hebben gedaan. Het grappige hiervan is, dat de ene hond gewoon onder het rennen alles laat gaan, terwijl de andere hond juist ineens stil staat om rustig zijn ontlasting te laten gaan. Hierdoor is het wel opletten voor de bestuurder van de slee, want jijzelf moet dan ook direct op de rem trappen en degene achter je waarschuwen!!
Om half 5 komen we aan bij de wildernishut waar we vannacht zullen overnachten.

Er staan allemaal kleine hokjes voor de honden. We moeten onze eigen honden aan de ketting leggen voor een hokje en ook niet vergeten waar je de honden hebt neergezet, want dat is wel handig voor morgen.
Dan verkennen we de sauna en de hut en natuurlijk valt het wak ook wel direct op. Als iedereen binnen zit en er nog wat foto's gemaakt worden, help ik Lotta met het maken van een vuurtje in de sauna. Hier zit een waterbasin in, welke verwarmd wordt door middel van vuur. Dit hebben we nodig om de honden zometeen eten te kunnen geven. Ook naast die basin maken we een vuurtje, welke bestemd is voor de sauna. Als dat allemaal opgewarmd wordt, krijgen we binnen een kopje koffie of thee met allemaal lekkernijen erbij. Even snacken noemt Jussi dit. Dan legt Jussi uit hoe we de sauna moeten gebruiken en hoe we het wak in moeten gaan. Hij verteld ook dat zijn moeder de afgelopen 15 jaar elke dag van de winter het wak in gaat, waardoor ze al 15 jaar niet verkouden is geweest. Nou ja, dan moeten wij het wak toch ook een keer meemaken!
Na het snacken geven we als eerste de honden te eten. Zij hebben ten slotte al het werk vandaag gedaan! Het warme water is gemengd met hondenvoer. Als alle etensbakken, schepje en hondenvoer in het midden staan, moeten we om-ste-beurt de naam van je eigen hond zeggen, welke je eten wil gaan geven. Dit omdat iedere hond een andere hoeveelheid eten nodig heeft. (een goede training om te kijken of iedereen zijn/haar honden wel kan herkennen) De honden mogen niet tegen je opspringen als je met een bak voer aankomt en mogen pas gaan eten als jij de bak op de grond hebt neergezet.

Dat doen ze ook echt keurig. Ze zijn heel goed opgevoed zo te zien. Martijn en ik lopen samen naar onze honden toe. De ene met het voer voor de hond en de andere met een zaklamp. Het grappige is dat de meeste honden rustig hun eten naar binnen werken, terwijl Ukko van Martijn het werkelijk naar binnen slurpt. Binnen 20 seconden heeft Ukko zijn bak leeg. Als Martijn aan Lotta verteld dat er 1 hond is, die een record heeft verbroken, weet ze direct op te noemen dat het Ukko moet zijn..! Hij staat er dus al bekend om.
Als de honden gegeten hebben en we hebben alles weer netjes opgeruimd is het tijd voor de sauna. Henk, Carla, Rosita en Marjo gaan als eerste de sauna in.
Ik ben verkozen tot fotograaf, dus als ik een seintje krijg dat ik kan komen, loop ik in mijn thermopak naar het wak toe. (het is inmiddels al donker, maar er staat een gezellig kaarsje bij het wak) Daar komt de eerste "diehard" aangerend. Het is Rosita. Ze moet eerst nog wel zo’n 20 meter rennen vanaf de sauna, voordat ze het wak in kan. Jussi had al een trap in het wak gezet, waar je je aan vast kan houden. (het is ongeveer 2 meter diep) Ze lijkt nogal relaxt en heeft schijnbaar geen haast om snel terug de sauna in te gaan, want ze maakt nog even een praatje met mij. Maar daar komt Marjo al aangerend. Het is een komen en gaan van mensen. Ik hoop maar dat mijn fototoestel het telkens weer doet, want anders moeten ze wel heel lang wachten in het koude water. De buitentemperatuur is op dit moment zo’n –8 graden en de watertemperatuur is zo’n 2 á 3 graden boven nul. Het is dus wel te doen, alleen is de sneeuw wel heel koud aan je voeten. (de sneeuw is altijd kouder dan het water) Als de 2 dames geweest zijn, stappen ook Carla en Henk het water in. Oke, ze zitten allemaal weer in de sauna. Ik loop weer terug naar de hut en nog geen 10 minuten later wordt ik alweer geroepen. Ze gaan alle 4 nogmaals het wak in.
Omdat er altijd iemand extra bij het wak moet staan, voor al zou er iets gebeuren, loop ik nogmaals die kant op. Als laatste gaat Henk weer. Hij gaat zelf 3 keer kopje onder en als klap op de vuurpijl laat hij zich in de sneeuw vallen. Hij draait een aantal keren om en ik hou het natuurlijk niet meer van het lachen.. Wat een bikkel is die Henk zeg.
Nu zijn Martijn en ik aan de beurt. We gaan eerst lekker de sauna in. Martijn houdt eigenlijk helemaal niet van die hitte, maar we moeten toch echt eerst goed opgewarmd zijn, willen we het wak in gaan. Ik ren dan als eerste naar het wak, (allemaal op blote voeten trouwens he!) en daar staat Jan-Peter klaar om een foto te maken. Die foto’s zijn wel heel belangrijk, want thuis zal niemand ons anders geloven! Zo snel als ik kan ren ik weer terug, want mijn tenen zijn net ijsklontjes. Dan is Martijn aan de beurt. Als we allebei weer terug zijn in de sauna en onze tenen weer ontdooid zijn, kijken we elkaar aan en denken allebei hetzelfde: Het was eigenlijk wel heel lekker! Maar we houden het bij deze ene leuke ervaring. Dan zijn Jan-Peter en Annemarie aan de beurt. Ondertussen bereiden Jussi en Lotta het diner voor. Pas rond 20.30 gaan we aan tafel. Maar wel na een hele ervaring rijker! De pot schaft vandaag: Rendiervlees met aardappelpuree, peentjes en wat rauwkost. Het rendiervlees smaakt naar de welbekende draadjesvlees van thuis! Echt heerlijk mals.
Jussi is lekker aan het vertellen over het leven hier in Lapland en over zijn hobby: autoracen. Na het diner is het tijd voor Jussi en Lotta om weer terug te gaan naar de farm. Wij zitten nog even gezellig met z’n allen voor de openhaard, maar al snel vallen onze ogen bijna dicht van de slaap. Het is nog wel even uitzoeken wie waar slaapt, want Rosita bedenkt zich dat het toch best eng is om bovenin het stapelbed te slapen. (er zit geen houtje of niks voor, dus dat kan gevaarlijk zijn) Daarom bedenken Jan-Peter en Rosita een goed plan: in een la die onder de bank vandaan komt te gaan liggen.
Na een paar foto’s van Rosita in haar la te hebben gemaakt, besluit ze toch maar om het matras van het stapelbed voor de openhaard te leggen en dan maar gewoon op de grond te gaan slapen. We hebben trouwens nog van Jussi gehoord dat als de honden zouden gaan blaffen we eerst nog even moeten afwachten of het niet kan zijn dat er een eekhoorn loopt, voordat we uit ons bed gaan. En als dat niet het geval is en je staat al op de veranda te kijken wat er dan wel aan de hand zou zijn, kan je nog een schoen gooien, maar als tip van Jussi: let op dat je wel een schoen van een ander neemt! We hebben van de andere groep gehoord dat er bij hun een hond was losgebroken, maar deze stond toen braaf op de veranda te kwispelen totdat er iemand zijn bed uit kwam.
Nou ja, we zullen wel zien hoeveel nachtrust we pakken vannacht.

Dag 7 / 14-02-09

Om 7 uur gaat als eerst Rosita naar het (buiten) toilet, gevolgd door Martijn en Jan-Peter.

Een uurtje later ga ik de kou tegemoet. In mijn t-shirt en joggingsbroek stap ik mijn boots in en trek de jas van Martijn aan die toch bij de deur hangt. We zijn onderhand wel wat kou gewend. En daarna kruip ik nog even snel mijn bedje in. De honden liggen trouwens allemaal nog braaf in hun hokje. Als het bijna half 9 is komen ook Henk en Carla (die als enige in een 2-persoonbed mochten van de rest) uit hun bed. Dan is het toch echt tijd om allemaal op te staan. Jussi en Lotta zouden namelijk rond deze tijd weer bij ons aankomen. Annemarie bekijkt alles nog maar eens even vanaf haar slaapbank.
Dan komen Jussi en Lotta aan op de scooter. Als eerste moeten we de honden eten geven. Dit keer is het koud water met een aantal brokken erdoorheen. De tafel wordt ondertussen gedekt en even later zitten we aan het ontbijt samen met Jussi en Lotta, want die eten ook elke keer gezellig met ons mee.
Echt Fins is een soort verdikte brinta-pap met jam. Het ziet er nou niet echt heel smakelijk uit, maar we willen toch alles geprobeerd hebben. Na 3 happen zit je al zowat vol en gaan we over op nog een boterham met kaas. Dan krijgen we van Jussi te horen wat de taken zometeen zijn. Er moet hout gehaald worden voor de openhaard (voor de volgende groep) en ook wat hout voor in de sauna en om nog wat mee te nemen voor de lunch. Dit is een mooi klusje voor de 3 heren. Ook moeten de broodjes alvast gesmeerd worden voor de lunch. Dit klusje neemt Carla op zich. En als laatste het mooiste klusje: De poep van de honden moet opgeruimd worden. Dit gaan Marjo en ik wel eens eventjes doen. De overige mensen ruimen de hut op. Als dit allemaal gebeurd is, kunnen we vertrekken. Ondertussen wordt er door iedereen veel geknuffeld met de honden. Ze zijn ook allemaal zo lief.
Vandaag probeert het zonnetje door de wolken te prikken, wat een mooi plaatje opleverd. Martijn maakt nog even snel de laatste foto’s van de omgeving, waarna we vertrekken.
Als we zo’n 3 kwartier onderweg zijn komen we aan bij de kota waar we met de sneeuwscootersafari geluncht hebben. Hier staat Lotta klaar om ons te helpen met een hele moeilijke bocht. Het is een scherpe bocht naar links, die ook nog eens steil naar beneden is. Omdat ik vooraan sta, mag ik het als eerste proberen. Ondertussen moeten de rest van de honden wachten totdat ze aan de beurt zijn. (wat dus weer een geblaf veroorzaakt) Natuurlijk nemen de honden weer de binnenbocht, waardoor ik hellend naar links in de hoge sneeuwrand belandt. Maarrrr laat nooit de slee los. En dat doe ik dus ook niet. Lotta springt op de rem, waardoor ik het van haar over kan nemen en ik weer rechtop de slee sta. Jussi heeft een stukje verderop zijn scooter neergezet en loopt op de verharde weg om te kijken of alles goed gaat.
Dan kijk ik achterom en zie ik de honden van Annermarie regelrecht op Jussi afstormen, zonder Annermarie erop. De honden waren te sterk en Annemarie kon ze niet meer houden.
Jussi probeert de honden te stoppen, maar deze rennen gewoon door. Dan neemt Jussi een snoekduik achterop de slee en stopt deze. Maar ja, ze moeten nog wel naar het goede pad geloodst worden. Jussi zegt tegen mij dat ik op moet letten hoe hij dat gaat doen. In het Fins praat hij tegen de honden en trek hij de slee naar links zo het heuveltje af. De honden laten zich ook alle vier in één keer naar beneden glijden, en staan dan keurig achter mij. Erg leuk om te zien dus! Martijn is nog bezig om met die scherpe bocht, en komt dan achter Annemarie te staan met zijn honden. Even van plaatsje gewisseld!

Als iedereen weer heelhuids op zijn/haar slee staat, kunnen we onze weg weer vervolgen. Ja, we maken wat mee met die honden zeg. We genieten ondertussen keer op keer van de prachtige omgeving en de stilte.

Na een tijdje komen we aan bij een hele hoge berg. Je hoort iedereen denken: moeten we daar overheen? Eerst moeten we steil naar beneden, waarna we een grote berg op moeten ‘klimmen’. Ach, die honden. Als eerste gaat Jussi alleen met zijn sneeuwscooter de berg op. Dat gaat goed. Dan krijg ik te horen dat ik met de honden moet wachten totdat Jussi en Lotta samen met de aanhanger boven op de berg zijn. Dan krijg ik een seintje van Jussi als ik mag komen. Maarrr heel de tijd op mijn rem staan als ik naar beneden ga, want de honden willen wel. Ik voel wel wat zenuwen opkomen, want het is zo’n steile berg, dat ik niet eens helemaal tot beneden kan kijken. De honden zijn natuurlijk alweer heerlijk aan het blaffen geslagen.

Maar dan zie ik Jussi met Lotta en de aanhanger de berg op proberen te rijden, maar dit mislukt. Het is te steil. Jussi zet Lotta weer beneden af en probeerd door de dikke pak verse sneeuw een beter pad te maken. Er steken af en toe wat boompjes uit de sneeuw, waardoor het gewoon niet lukt om boven te komen. Jussi probeerd het keer op keer en telkens mislukken zijn pogingen. Dit herhaalt zich zo’n 3 kwartier. Henk die helemaal achteraan staat met zijn honden, kan niet zien wat er allemaal gaande is, terwijl ik als eerste alles heel goed kan zien.
Het is zelfs zo erg dat Jussi met zijn sneeuwscooter omvalt en een meter naar beneden valt. Zo te zien, is er niks erg gebeurd met hem, (hij is wel wat gewend) maar hij krijgt zijn scooter niet meer recht gezet, waardoor hij de scooter 3 x over de kop laat gaan naar beneden. (kan je nagaan, een sneeuwscooter weegt zo’n 350 kilo) Het ziet er allemaal wel heftig uit moet ik zeggen. Uiteindelijk komt Lotta weer naar ons toegelopen en verteld wat er allemaal aan de hand is en controleerd of het met ons en de honden ook nog allemaal goed gaat. We moeten maar verder met plan B zal Jussi gedacht hebben, want hij heeft zijn scooter zonder aanhanger boven op de berg gezet en is zelf voor de helft weer naar beneden gelopen. Ik krijg van Lotta te horen dat ik nu heel voorzichtig mag gaan. Ze stapt bij mij op de slee en samen balanceren we naar beneden. Het gaat eigenlijk heel goed. Beneden is de volgende moeilijkheidsgraad -> er loopt een beekje en er ligt niet zo veel sneeuw meer over. Op dit punt mag ik dus ook niet mee steppen, want anders zou ik natte voeten krijgen. (dat wordt nog wat als de andere allemaal nog hieroverheen moeten) Als dit allemaal gelukt is, moet ik een paar rendiervellen vanuit de aanhanger in mijn slee meenemen. En daar gaan we dan! Jussi moedigt de honden in het Fins aan en Lotta en ik duwen de slee omhoog. Het is gelukt!! Na flink wat zweten natuurlijk. Éens even kijken hoe de rest het gaan doen. Iedereen neemt wat mee vanuit de aanhanger en het lukt ons allemaal om boven te komen. Het duurd wel even natuurlijk.

Als laatste moet Henk nog en ook de aanhanger moet boven komen. Lotta is helemaal vermoeid van het klimmen telkens en gaat bij Jan-Peter op de rem van de slee staan. Zo kan Jan-Peter samen met Henk en Jussi ervoor zorgen dat ook de lege aanhanger naar boven komt. Henk trekt de aanhanger aan de voorkant omhoog, terwijl Jan-Peter de aanhanger omhoog duwt. Jussi doet zijn uiterste best de honden zo goed mogelijk te begeleiden en na een kwartier zijn ook hun bovenaan de berg gekomen. Wat een avontuur zeg. We laden de spullen weer uit onze sledes in de aanhanger en kunnen na zo’n 1.5 uur onze weg vervolgen.

Inmiddels is het half 2 en hebben we aardige trek gekregen. Ook moest ik 1.5 uur geleden al nodig naar het toilet. (ja, je kan niet van de rem af, dus er zat niets anders op dan het op te houden!) Gelukkig zijn we al snel aangekomen op de plek voor de lunch. Als alle honden aan de boom vastzitten zoeken Rosita en ik snel een beschut plekje. Hé, wat toevallig, hier zaten we met de trainingsdag ook al!! Bekend terrein dus.
Ook vandaag is er weer soep, brood en natuurlijk de bekende worstjes, en chocolade. Ondertussen neemt iedereen nog een paar foto’s van ‘sleepy head Nelson’. (zoals Jussi hem noemt) Je zou denken dat de honden na zo’n zware bergbeklimming niet zo veel zin meer in het rennen hebben, maar niets is minder waar. Ze gaan er weer als een raket vandoor, als het touw los komt van de boom. Iedereen is ervan bewust dat we nu nog maar een klein stukje te gaan hebben en dat we daarna niet meer met de honden weggaan. Nou ja, daar wil ik nu nog niet over nadenken, maar juist genieten van de laatste paar kilometers.
Als we weer terug komen op de farm, geven we de honden nog voor het laatst een dikke knuffel. Wat zullen we jullie missen!
Binnen krijgen we nog wat te drinken en zet Jussi speciaal voor ons een klein filmpje op over het Noorderlicht. (We hadden namelijk tegen hem gezegt dat het zo jammer is dat we het Noorderlicht niet hebben gezien deze week. Het was te bewolkt) Dan is het toch echt tijd om weer terug te gaan naar het hotel. In het busje praten we nog na over de 2-daagse belevenissen met de honden.
Aangekomen bij het hotel praten we ook nog even met de andere groep, over wat we allemaal hebben meegemaakt. Even lekker opfrissen is ook geen overbodige luxe, dus dat gaan we eerst even doen. Daarna is er een speciaal diner met allerlei Finse gerechten. Rendiervlees wat op drie verschillende manieren is klaargemaakt. Allemaal verschillende soorten vis met groente erbij en nog een lekker toetje. We praten nog een tijdje na met Jeroen en Christel uit de andere groep en gaan daarna terug naar onze kamer voor de laatste nacht in dit hotel.

Dag 8 / 15-02-09

Ook vandaag staan we weer om 8.00 uur op. Even een lekker ontbijtje en dan de koffers inpakken, want vandaag gaan we weer terug naar Nederland. Helemaal geen zin in natuurlijk!
Om 09.30 staan we klaar om met de bus naar de luchthaven ‘Kuusamo’ te gaan. Claudia en Jarno zeggen we nog even gedag en vertellen nog maar eens hoe geweldig deze 8 dagen zijn geweest. Vandaag is het ‘ietsjes’ kouder dan de afgelopen dagen. Namelijk –21 !!!
We maken snel nog wat foto’s want de zon schijnt en de lucht is helder blauw! Wel voel je direct als je buitenkomt dat je vocht in je neus direct wil gaan bevriezen. Een apart gevoel is dit. Na een uurtje in de bus te hebben gezeten komen we aan bij de luchthaven.

We checken in en hoeven dan nog maar een uurtje te wachten. Nog een laatste Finse donut en wat cola. Dan zien we het vliegtuig van Transavia al aankomen met een groep mensen die nog een hele week voor de boeg hebben. In datzelfde vliegtuig stappen wij even later in. De vlucht verloopt prima en om 13.30 Nederlandse tijd landen we weer veilig op Schiphol.
Dan moeten we een half uur wachten op de koffer van Martijn die, jawel als laatste de band op komt rollen. We nemen weer de bus naar P3, waar onze auto staat.

Omstreeks 4 uur zijn we weer thuis van een onvergetelijke tijd in Fins Lapland!!!